Οι πρώιμες σχέσεις που αναπτύσσουμε με τους γονείς μας χαράσσονται στο υποσυνείδητο μας. Τα παιδιά τις αντιλαμβάνονται ως αγάπη ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για υγιείς ή τοξικές σχέσεις.
Αυτό συμβαίνει επειδή εξαρτόμαστε από τους φροντιστές μας ως παιδιά καθώς η επιβίωση μας βασίζεται στη φροντίδα που μας παρέχουν. Δηλαδή τα παιδιά πρέπει να συμμετέχουν σε οποιεσδήποτε σχέσεις και να διασφαλίζουν ότι αυτές οι σχέσεις επιτυγχάνουν ακόμη και όταν οι γονεις δεν τα καταφέρνουν.
Αυτές οι πρώτες εμπειρίες σχέσεων αποτελούν τη βάση για όλες τις σχέσεις που θα ακολουθήσουν. Αν αυτές οι εμπειρίες περιλαμβάνουν απόρριψη, κακοποίηση, παραμέληση ή χάος, συχνά καταλήγουμε και ως ενήλικες σε τραυματικές σχέσεις, καθώς μας φαίνονται γνώριμες. Σε αυτές τις σχέσεις γνωρίζουμε τον ρόλο μας και αισθανόμαστε “σαν στο σπίτι μας”.
Δυστυχώς, οι τραυματικές σχέσεις χαρακτηρίζονται από τοξικότητα και συναισθηματική καταπίεση, με τον κίνδυνο να μας πληγώσουν άλλοι και να πληγώσουμε τους άλλους με τη συμπεριφορά μας.
Χαρακτηριστική είναι η δυναμική “On/Off” που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν είμαστε άξιοι της αγάπης, διψώντας για διαρκή αναγνώριση από το άλλο άτομο.
Αν αισθάνεσαι προσκολλημέν@ σε μια τραυματική σχέση και δεν μπορείς να απελευθερωθείς, σκέψου ότι ίσως επαναλαμβάνεις αυτό που έμαθες τέλεια ως παιδί. Δώσε αγάπη και χρόνο στον εαυτό σου.
Οι τραυματικές σχέσεις μπορούν να θεραπευτούν. Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόν@ σου! Ζήτησε βοήθεια!
