♦️Δεν είναι όμως έτσι για όλους.
Για κάποιους, η μέρα αυτή φέρνει μια γλυκιά νοσταλγία.
Για άλλους, φέρνει πόνο, θλίψη, θυμό και ενοχές. Ένα αίσθημα κενού που δύσκολα εξηγείται.

Γιατί η σχέση με τη μητέρα μας είναι συχνά από τις πιο βαθιές και σύνθετες σχέσεις της ζωής μας.
Κουβαλά μέσα της αγάπη, προσδοκίες, ανάγκες, ματαιώσεις, στιγμές σύνδεσης αλλά και εσωτερικές πληγές.

Κάποιες μητέρες κατάφεραν να δώσουν στα παιδιά τους ένα αίσθημα ασφάλειας και αποδοχής.
Άλλες έδωσαν ό,τι μπορούσαν, μέσα από τα δικά τους τραύματα, τις δικές τους δυσκολίες, τα δικά τους όρια. Και αυτό είναι σημαντικό να το αναγνωρίζουμε.

Μπορείς να ξέρεις ότι προσπάθησε όσο μπορούσε
και ταυτόχρονα να παραδέχεσαι ότι αυτό δεν ήταν αρκετό για σένα.

Μπορείς να νιώθεις ευγνωμοσύνη για όσα πήρες
και μαζί θλίψη και θυμό για όσα σου έλειψαν.

Μπορείς να την αγαπάς
και συγχρόνως να χρειάζεσαι απόσταση για να προστατεύσεις τον εαυτό σου.

Και έτσι η μέρα ξεκινά με ένταση, σύγκριση, υπερδιέγερση και διάσπαση.

Η ψηφιακή εξάρτηση δεν αφορά μόνο τις ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Αφορά και το πόσο χώρο καταλαμβάνει μέσα μας.
Όταν η πρώτη μας επαφή το πρωί είναι με το κινητό, συχνά χάνεται κάτι βασικό: η επαφή με τον εαυτό μας.
Όταν αυτό γίνεται καθημερινή συνήθεια, το μυαλό δυσκολεύεται περισσότερο να βρει στιγμές ηρεμίας και συγκέντρωσης.

Το άγχος και το στρες είναι μέρος της καθημερινότητας, ειδικά στους συχνά πιεστικούς ρυθμούς που ζούμε. Όταν όμως αρχίζουν να σε κουράζουν περισσότερο από όσο αντέχεις ή να επηρεάζουν αρνητικά την καθημερινότητα σου, αξίζει να τους δώσεις προσοχή.

Το να ζητήσεις βοήθεια δε σημαίνει ότι δεν τα καταφέρνεις. Συνήθως, σημαίνει ότι αποφασίζεις να φροντίσεις τον εαυτό σου λίγο πιο ουσιαστικά.

Μέσα από τη συζήτηση με έναν ειδικό, μπορείς να κατανοήσεις καλύτερα το άγχος σου και να βρεις τρόπους να το διαχειρίζεσαι πιο αποτελεσματικά.

⚠️ Όταν αγνοείς αυτό που πραγματικά θέλεις, το σώμα και το μυαλό σου θα στο θυμίσουν.

💡 Η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα.
Μετά έρχεται η ερώτηση:
«Μένω εδώ ή αλλάζω πορεία;»

🌱 Μικρές αλλαγές μπορούν να φέρουν μεγάλη ανακούφιση.

✨ Η επιλογή είναι δική σου.

Η ευτυχία συνήθως κρύβεται αλλού:
στις σχέσεις που φροντίζεις,
στις στιγμές που είσαι πραγματικά παρών,
και στο πώς στέκεσαι απέναντι στις δυσκολίες της ζωής.

Δεν είναι εύκολος δρόμος.
Αλλά είναι ο μόνος που αξίζει πραγματικά.

Κάποιες φορές πρόκειται για έναν άνθρωπο συναισθηματικά μη διαθέσιμο. Άλλες για μια σχέση άνιση, όπου ο ένας αγαπά με ένταση κι ο άλλος με μέτρο. Κι άλλες για αυτό που η ψυχολογία περιγράφει ως «frustration attraction», όσο ο άλλος απομακρύνεται, τόσο το σύστημα ανταμοιβής μας ενεργοποιείται, κρατώντας μας προσκολλημένους στην προσδοκία.

Δεν είναι απλώς θέμα εγωισμού ή απόρριψης. Συχνά αγγίζει βαθύτερα μοτίβα προσκόλλησης: την ανάγκη να κερδίσουμε την αγάπη, να αποδείξουμε την αξία μας, να μετατρέψουμε το «δεν με θέλεις» σε «με επέλεξες».

Η κατανόηση αυτού του μοτίβου, η καλλιέργεια αυτοσυμπόνιας και όταν χρειάζεται η ψυχοθεραπευτική υποστήριξη μπορούν να μετατρέψουν αυτή την εμπειρία σε ευκαιρία ωρίμανσης.

💨Γιατί τελικά αν κάποι@ς «θέλει», πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει ή να το δείξει;

Και τότε ο εσωτερικός διάλογος δεν ανήκει στον ενήλικα που είναι σήμερα. Ανήκει σε ένα παιδί που κάποτε πράγματι δεν είχε δύναμη, επιλογές ή στήριξη.

Είναι σα να μπερδεύεται το παρόν με το παρελθόν.
Το μυαλό και το σώμα είναι στο σήμερα, αλλά το συναίσθημα επιστρέφει σε μια εποχή που όντως ήμασταν μικροί, εξαρτημένοι ή φοβισμένοι. Κι έτσι, υπεραντιδρούμε, αποφεύγουμε, κολλάμε, γινόμαστε υπερβολικά αμυντικοί ή παραλύουμε μπροστά σε ευθύνες που αντικειμενικά μπορούμε να διαχειριστούμε.

Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι ότι αυτό το «εσωτερικό παιδί» δεν έχει ενημερωθεί για την εξέλιξη μας. Δεν έχει πάρει τα καινούργια δεδομένα: τις εμπειρίες που αντέξαμε, τις δυσκολίες που ξεπεράσαμε, τις δεξιότητες που αποκτήσαμε, τις ευθύνες που ήδη σηκώνουμε. Σα να έχει κολλήσει σε μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας

Η ψυχοθεραπευτική δουλειά συχνά δεν είναι να «διορθώσουμε» τον ενήλικα, αλλά να βοηθήσουμε αυτό το παλιό, φοβισμένο κομμάτι να δει την πραγματικότητα του σήμερα. Να καταλάβει ότι δεν είναι πια μόνο, μικρό και αβοήθητο. Ότι ο ενήλικας εαυτός υπάρχει και μπορεί.

Και τότε, σιγά σιγά, η εσωτερική φράση αλλάζει:
από το «είμαι παιδί και δεν μπορώ»
στο «φοβάμαι… αλλά μπορώ».

Όσοι μεγαλώσαμε χωρίς σταθερή συναισθηματική ασφάλεια μάθαμε να λειτουργούμε. Να τα καταφέρνουμε. Να προχωράμε. Και συχνά τα καταφέρνουμε πολύ καλά: σπουδές, δουλειά, επιδόσεις. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι μάθαμε επαρκώς και πως να σχετιζόμαστε, να ρυθμίζουμε τα συναισθήματα μας και να νιώθουμε ασφαλείς κοντά σε άλλους.

Στα 20 μπορείς ακόμη να αποφεύγεις. Να αλλάζεις σχέσεις, να φεύγεις, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Στα 30+ όμως αρχίζουν οι δεσμεύσεις: σύντροφοι, οικογένεια, συνεργασίες, ευθύνες. Και όλα αυτά είναι σχέσεις.

Εκεί ενεργοποιούνται παλιά, άλυτα μοτίβα.

Γιατί ό,τι μας δυσκόλεψε νωρίς στη ζωή μας διαμορφώθηκε μέσα σε σχέσεις και μέσα στις σχέσεις επανεμφανίζεται.

Όταν οι τρόποι που μάθαμε να «λειτουργούμε» δεν επαρκούν πια, εμφανίζεται δυσφορία.
Και συχνά, ακριβώς εκεί, χρειάζεται να ξεκινήσει το θεραπευτικό ταξίδι για ουσιαστική αλλαγή. 🌈

🤦🏻‍♂️Όποιος δεν πίνει συχνά μοιάζει να χρειάζεται μια δικαιολογία.
«Οδηγώ», «είμαι έγκυος», «παίρνω φάρμακα»… είναι οι συχνότερες «δικαιολογίες», όταν κάποιο άτομο δε θέλει να πιει σε μια παρέα.
Το να πεις απλώς «δεν θέλω» εξακολουθεί να φαίνεται παράξενο.

🍃Ο Ιανουάριος λοιπόν δε χρειάζεται να είναι ένας μήνας στέρησης ούτε μια δοκιμασία αντοχής.
Μπορεί να είναι ένας μήνας επίγνωσης.

👉 Να παρατηρήσεις πότε πίνεις από «συνήθεια».
👉 Να δεις τι ρόλο παίζει το αλκοόλ στη χαλάρωση, στην κοινωνικότητα, στην εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.
👉 Να αναρωτηθείς γιατί μας δυσκολεύει τόσο να αποδεχτούμε όταν κάποιο άτομο επιλέγει να πίνει λιγότερο.

🔴Το πρόβλημα με το αλκοόλ δεν έχει πάντα την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας.
Δεν αφορά μόνο «τους άλλους».
Αφορά ανθρώπους λειτουργικούς, επιτυχημένους, κοινωνικά ενταγμένους.

🌈Αν η σχέση σου με το αλκοόλ σε προβληματίζει, αξίζει να ζητήσεις βοήθεια. Αυτόν τον Ιανουάριο!

Αυτό δεν είναι τυχαίο· έχει βαθιές εξελικτικές ρίζες. Ο άνθρωπος έζησε για αιώνες μέσα σε ομάδες, όπου η επιβίωση εξαρτιόταν από τη σχέση με τους άλλους. Η απόρριψη, λοιπόν, δεν βιώνεται απλώς ως συναισθηματική δυσφορία, αλλά αγγίζει ένα πολύ πρωτόγονο επίπεδο: μοιάζει με απειλή για την ίδια μας την ασφάλεια.

Γι’ αυτό και όταν οι σχέσεις μας κλονίζονται, συχνά εμφανίζονται έντονα συναισθήματα λύπης, ντροπής και απογοήτευσης. Αυτές οι αντιδράσεις είναι ανθρώπινες και αναμενόμενες. Το ζητούμενο δεν είναι να τις καταπιέσουμε, αλλά να μπορέσουμε να τις αναγνωρίσουμε και να τις διαχειριστούμε με τον πιο φροντιστικό τρόπο για τον εαυτό μας.