Η μοναξιά είναι η αρνητική αίσθηση ότι δεν έχουμε αρκετούς (ή καθόλου) φίλους ή αγαπημένα πρόσωπα. Διαφέρει από την απομόνωση, που είναι αντικειμενικό γεγονός. Η μοναξιά είναι περισσότερο ένα αίσθημα, καθώς μπορεί κανείς να περιβάλλεται από ανθρώπους και παρ’ όλα αυτά να αισθάνεται μόνος.
Η μοναξιά έχει συνδεθεί με πλήθος σωματικών και ψυχικών προβλημάτων: καρδιαγγειακά νοσήματα, άνοια, άγχος, κατάθλιψη, ακόμα και καρκίνο. Επιπλέον, ρουφά την ενέργειά μας και κάνει ακόμη και τα πιο απλά καθήκοντα να φαίνονται ακατόρθωτα.
Ο σύνδεσμος ανάμεσα στη μοναξιά και την αναβλητικότητα συχνά πηγάζει από τραυματικές εμπειρίες στην παιδική ηλικία, όπου μάθαμε να συνδέουμε την πρόκληση με πόνο και απόρριψη.
Φανταστείτε ένα παιδί που μαθαίνει να περπατά παρουσία υποστηρικτικών φροντιστών. Καθετί δύσκολο μοιάζει πιο εφικτό όταν περιβάλλεται κανείς από ενθάρρυνση. Αντίθετα, όταν το παιδί αντιμετωπίζει ντροπή ή απόρριψη κάθε φορά που αποτυγχάνει, τότε μαθαίνει να φοβάται τη δυσκολία και να την αποφεύγει.
Ρώτησε λοιπόν τον εαυτό σου:
• Νιώθω μόνος/η στις δυσκολίες;
• Είχα στήριξη ή ντροπή όταν δυσκολευόμουν ως παιδί;
• Κάνω πράγματα πιο εύκολα όταν με ενθαρρύνει κάποιος;
Αν ναι, χτίσε σχέσεις που σε ενδυναμώνουν. Η παρουσία υποστηρικτικών ανθρώπων, ακόμα και νοητικά, μπορεί να μετατρέψει τον αναβλητικό εαυτό μας σε ενεργό.
Η σύνδεση δεν βοηθά μόνο στη διάθεση, αλλά και στην παραγωγικότητα.
