Έρευνες που μελέτησαν τη νευρολογική αντίδραση στην κοινωνική απόρριψη έδειξαν ότι ενεργοποιούνται συγκεκριμένα εγκεφαλικά κυκλώματα τα οποία εμπλέκονται και στον σωματικό πόνο. Με άλλα λόγια, ο εγκέφαλος «διαβάζει» την απόρριψη με τρόπο παρόμοιο με έναν φυσικό τραυματισμό, επηρεάζοντας το ενδογενές οπιοειδές σύστημα. Καθώς η αποδοχή και η σύνδεση αποτελούν βασικές ανθρώπινες ανάγκες, όταν απειλούνται, το βίωμα γίνεται κυριολεκτικά επώδυνο.
Αυτό δεν είναι τυχαίο· έχει βαθιές εξελικτικές ρίζες. Ο άνθρωπος έζησε για αιώνες μέσα σε ομάδες, όπου η επιβίωση εξαρτιόταν από τη σχέση με τους άλλους. Η απόρριψη, λοιπόν, δεν βιώνεται απλώς ως συναισθηματική δυσφορία, αλλά αγγίζει ένα πολύ πρωτόγονο επίπεδο: μοιάζει με απειλή για την ίδια μας την ασφάλεια.
Γι’ αυτό και όταν οι σχέσεις μας κλονίζονται, συχνά εμφανίζονται έντονα συναισθήματα λύπης, ντροπής και απογοήτευσης. Αυτές οι αντιδράσεις είναι ανθρώπινες και αναμενόμενες. Το ζητούμενο δεν είναι να τις καταπιέσουμε, αλλά να μπορέσουμε να τις αναγνωρίσουμε και να τις διαχειριστούμε με τον πιο φροντιστικό τρόπο για τον εαυτό μας.
