Σχεδόν όλοι έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση κάποια στιγμή: να δίνουμε περισσότερο απ’ όσο παίρνουμε. Να ελπίζουμε ότι «αν προσπαθήσω λίγο ακόμα», κάτι θα αλλάξει. Ότι ίσως φοβάται ή δεν κατάλαβε, ότι ίσως δεν είναι έτοιμ@ς ή ότι ίσως χρειάζεται χρόνο.
Κάποιες φορές πρόκειται για έναν άνθρωπο συναισθηματικά μη διαθέσιμο. Άλλες για μια σχέση άνιση, όπου ο ένας αγαπά με ένταση κι ο άλλος με μέτρο. Κι άλλες για αυτό που η ψυχολογία περιγράφει ως «frustration attraction», όσο ο άλλος απομακρύνεται, τόσο το σύστημα ανταμοιβής μας ενεργοποιείται, κρατώντας μας προσκολλημένους στην προσδοκία.
Δεν είναι απλώς θέμα εγωισμού ή απόρριψης. Συχνά αγγίζει βαθύτερα μοτίβα προσκόλλησης: την ανάγκη να κερδίσουμε την αγάπη, να αποδείξουμε την αξία μας, να μετατρέψουμε το «δεν με θέλεις» σε «με επέλεξες».
Η κατανόηση αυτού του μοτίβου, η καλλιέργεια αυτοσυμπόνιας και όταν χρειάζεται η ψυχοθεραπευτική υποστήριξη μπορούν να μετατρέψουν αυτή την εμπειρία σε ευκαιρία ωρίμανσης.
💨Γιατί τελικά αν κάποι@ς «θέλει», πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει ή να το δείξει;
