Υπάρχουν άνθρωποι 30, 40, 50 χρονών που, σε κάποιες στιγμές της ζωής τους, νιώθουν ξαφνικά… παιδιά.
Όχι λογικά. Αλλά συναισθηματικά.
Μπροστά σε μια ευθύνη, μια σύγκρουση, μια απόφαση, μια κριτική, ενεργοποιείται μέσα τους ένα παλιό συναίσθημα αβεβαιότητας και φόβου.
Και τότε ο εσωτερικός διάλογος δεν ανήκει στον ενήλικα που είναι σήμερα. Ανήκει σε ένα παιδί που κάποτε πράγματι δεν είχε δύναμη, επιλογές ή στήριξη.
Είναι σα να μπερδεύεται το παρόν με το παρελθόν.
Το μυαλό και το σώμα είναι στο σήμερα, αλλά το συναίσθημα επιστρέφει σε μια εποχή που όντως ήμασταν μικροί, εξαρτημένοι ή φοβισμένοι. Κι έτσι, υπεραντιδρούμε, αποφεύγουμε, κολλάμε, γινόμαστε υπερβολικά αμυντικοί ή παραλύουμε μπροστά σε ευθύνες που αντικειμενικά μπορούμε να διαχειριστούμε.
Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι ότι αυτό το «εσωτερικό παιδί» δεν έχει ενημερωθεί για την εξέλιξη μας. Δεν έχει πάρει τα καινούργια δεδομένα: τις εμπειρίες που αντέξαμε, τις δυσκολίες που ξεπεράσαμε, τις δεξιότητες που αποκτήσαμε, τις ευθύνες που ήδη σηκώνουμε. Σα να έχει κολλήσει σε μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας
Η ψυχοθεραπευτική δουλειά συχνά δεν είναι να «διορθώσουμε» τον ενήλικα, αλλά να βοηθήσουμε αυτό το παλιό, φοβισμένο κομμάτι να δει την πραγματικότητα του σήμερα. Να καταλάβει ότι δεν είναι πια μόνο, μικρό και αβοήθητο. Ότι ο ενήλικας εαυτός υπάρχει και μπορεί.
Και τότε, σιγά σιγά, η εσωτερική φράση αλλάζει:
από το «είμαι παιδί και δεν μπορώ»
στο «φοβάμαι… αλλά μπορώ».
