Υπάρχουν φορές που όλα φαίνονται καλά. Μιλάς με το άτομο που αγαπάς για τη μέρα σας, τρώτε μαζί, βλέπετε κάτι στην τηλεόραση, κάνετε μια βόλτα. Κι όμως, μέσα σου κάτι δεν κολλάει. Δεν είναι ότι έγινε κάτι συγκεκριμένο. Απλώς νιώθεις ότι κάτι λείπει. Και τις περισσότερες φορές, αυτό που λείπει είσαι ΕΣΥ.
Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αρχίζουμε να φερόμαστε μέσα στη σχέση όπως «πρέπει». Να είμαστε ευχάριστοι. Να μη ζητάμε πολλά, να μη δείχνουμε αυτά που μας βαραίνουν, να μη μιλάμε για όσα μας δυσκολεύουν. Και λίγο λίγο, απομακρυνόμαστε. Όχι απαραίτητα από το άλλο άτομο. Από τον εαυτό μας.
Αυτό είναι που εξαντλεί τις σχέσεις. Όχι οι καβγάδες, αλλά αυτή η συνεχής προσπάθεια να είμαστε «εντάξει». Όταν για καιρό δε λες τι νιώθεις πραγματικά, όταν κρατάς τα πάντα μέσα σου, κουράζεσαι. Και στο τέλος, σταματάς να είσαι εσύ.
Δεν χρειάζεται να μιλάμε περισσότερο. Χρειάζεται να μιλάμε πιο αληθινά. Να τολμάμε να πούμε κάτι απλό, όπως «σήμερα δεν είμαι στα καλύτερά μου» ή «νιώθω ότι έχουμε απομακρυνθεί και δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς». Ίσως να φαίνεται δύσκολο, αλλά τέτοιες κουβέντες ξεκλειδώνουν πράγματα.
Η αλήθεια ξεκουράζει. Δεν χρειάζεται να προσπαθείς να φαίνεσαι δυνατ@ς ή άνετ@ς. Αρκεί να είσαι ο εαυτός σου. Και αυτό δίνει χώρο και στο άλλο άτομο να κάνει το ίδιο. Να μη χρειάζεται να προσποιείται, να μη φοβάται μην παρεξηγηθεί.
Όταν αρχίζουμε να μιλάμε αληθινά, δημιουργείται οικειότητα. Αυτό το αίσθημα ότι «με βλέπεις όπως είμαι και μπορώ κι εγώ να σε δω όπως είσαι».
Και δε χρειάζεται κάτι μεγάλο. Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι μικρό. Αντί να πεις «όλα καλά», μπορείς να πεις «η μέρα ήταν λίγο δύσκολη και χρειάζομαι λίγο χρόνο για να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά». Ή «νιώθω κάπως περίεργα και δε θέλω να το περάσω μόν@ς μου».
Οι σχέσεις δεν απαιτούν τελειότητα. Δε χρειάζονται ρόλους, αλλά δύο ανθρώπους που να μπορούν να είναι ο εαυτός τους. Να λένε την αλήθεια τους, όποια κι αν είναι. Και αυτό, όσο απλό κι αν ακούγεται, είναι αυτό που τελικά μας φέρνει πιο κοντά.✨
